شهوت و هواهاى مقامى دست باز مىدارد ، و اگر نفسش او را خواست از راه دور كند با ورع و تقوى جلو آن را بگيرد ، و در جهاد كوشش داشته باشد ، و هنگام اشتغال به كارى نماز را فراموش نكند و در سختيها شكيبا باشد . در مشكلات و حوادث وقارش را حفظ كند ، و در سختيها و پيش آمدهاى ناگوار صبر داشته باشد و در هنگام رسيدن به مال و منال شكر خدا را انجام دهد غيبت نكند و تكبر نداشته باشد و قطع رحم ننمايد ، و كسى را خوار و سبك نشمارد ، درشت‌خو و بد خلق و بد زبان نباشد و با مردم به تندى رفتار نكند . ديدگانش از وى پيشى نگيرند و در اختيارش باشند ، شكمش او را رسوا نكند ، و دامنش بر او چيره نگردد و به هر جا كه خواست بكشاند ، و به مردم حسادت نكند مردم از وى سرزنش كنند ولى او از سرزنش ديگران دست باز دارد ، اسراف نداشته باشد ، از مظلوم يارى كند ، و از مستمندان و دردمندان دلجوئى داشته باشد و به زندگى آنها برسد . خودش را به مشقت اندازد ولى مردم از وى در آسايش باشند ، دنبال عزت و دولت و سرفرازى دنيا نمىرود ، و اگر دنيا بر وى پشت كرد بىتابى نمىكند ، اگر مردم به طرف او روى آوردند او هم خود را براى كمك به مردم قرار دهد ، و همواره خود را به كارهاى مهم مشغول كند . در داورى و نظرهائى كه مىدهد عيب و نقص نباشد و از روى بصيرت و حقيقت حكم صادر كند و رأى خود را قاطع بدهد و دين خود را ضايع نسازد ، هر كس با وى مشورت كرد او را راهنمائى كند و از وى مساعدت نمايد و راه درست را به او نشان دهد ، از فحش و ناسزائى گوئى جاهلان هرگز واهمه نداشته باشد . 4 - امام باقر و يا صادق عليهم السّلام فرمودند : امير المؤمنين عليه السّلام به يكى از مجالس قريش عبور كردند و مشاهده نمودند آنها لباس سفيد در بر كرده و با رنگ‌هاى صاف و روشن و خوشحال نشسته و بلند مىخندند ، و با انگشتان خود به كسانى كه از آن جا عبور مىكنند اشاره مىنمايند و تفريح مىكنند . بعد از آن به مجلسى از اوس و خزرج رفتند ، در آن جا با بدن‌هاى لاغر و